Toeval dwaalt soms rond in de smalle gangen van oude universiteitsgebouwen. Soms komt ie daar een jong iemand tegen die voor het eerst binnenkomt en enigszins verloren om zich heen kijkt. Hij fluistert dan nonchalant zijn willekeurige advies in: ‘Nee, niet die overvolle collegezaal Engels in gaan, je dagelijks met je ellebogen een weg moeten banen tussen honderden mensen op zoek naar de laatste vrije klapstoel, vaag de tekst op het bord kunnen ontwaren tussen al die hoofden, er weer suf uitlopen na een paar uur zitten in zuurstofarme zweetlucht…’

Soms loopt zo’n jong iemand dan inderdaad verder, voorbij Amerikaanse Letterkunde, Duitse Taal en Germaanse Filologie – de gangen worden steeds smaller – en plotseling, voor de deur van een open docentenkamer, hoort zij twee mensen druk met elkaar in gesprek. Ze stopt en blijft luisteren. Een grappige, melodieuze taal waar ze geen touw aan vast kan knopen. Naast de deur het geheimzinnige opschrift: Istituto di Neerlandistica. ‘Nou’, zegt het Toeval, dat blijkbaar de hele tijd met haar is meegelopen, ‘dat klinkt toch mooi? Als je nog niet gekozen hebt, kan je toch net zo goed een jaartje aan deze taal beginnen? Daarna zie je wel verder’.

Hoe levensbepalend dat advies is geweest, kan ik nu zelf verder vertellen, uit eigen ervaring. Ik liep toen door de gangen van de Letterenfaculteit van de universiteit van Rome en besloot inderdaad op dat moment – nu ruim 30 jaar geleden – om mijn van kinds af aan geliefde Engels toch te verruilen voor een onbekende taal, die ik pas later, vlak voor het eerste college, duidelijk kon identificeren: ‘Ah, olandese!”.

Lees meer of neem een kijkje in mijn portfolio.